verhalen

Geest van grootvader?	Verzonnen of niet ?
Rian van Dal uit Loenerheide kreeg toen ze twaalf werd een wekker van haar opa cadeau, die onafgebroken jarenlang trouwe dienst deed. Zelfs als de stroom uitviel, liep hij verder dankzij een batterijtje. Rian had zich dankzij opa´s wekker nog nooit verslapen. Op een winterochtend in 2004 werd ze op een ochtend te laat wakker. Haar wekker was op kwart over drie die nacht stil blijven staan. Meteen sprong Rian uit bed. Haar ouders, die die dag vrij hadden, sliepen nog. Op dat moment hoorde ze beneden in huis de telefoon overgaan. Ze had een raar gevoel, en haastte zich naar beneden. Daar kreeg ze een tante aan de lijn die het vreselijke nieuws vertelde dat haar opa overleden was, om kwart over drie in de nacht. Geschrokken riep ze haar ouders aan de lijn. Daarna haastte ze zich naar haar kamer terug, heel verdrietig, maar ook verbaasd. Ze werd nog verbaasder toen ze merkte dat de wekker weer was gaan lopen, en precies op tijd stond. De wekker had zichzelf weer aan de gang gebracht, alsof ze zich alles had ingebeeld. Alleen stond er bij het getal drie een klein zwart kruisje dat er nooit eerder gestaan had.	Lucy Wormer uit Vere had maandenlang iedere nacht dezelfde nachtmerrie, waarin ze achtervolgd werd door een duistere figuur die haar kwaad leek te willen doen. In haar droom rende ze door de verlaten straten van het centrum van haar dorp, en overal waar ze aanbelde werd niet opengedaan. Telkens als ze omkeek zag de de figuur dichterbij komen. Het was een onbekende monnik wiens gezicht verborgen werd in de kap van zijn pij. Op het moment dat Lucy in haar nek werd gegrepen, schrok ze steeds wakker, bijna letterlijk badend in haar zweet. Op een ochtend in mei fietste Lucy naar haar vriendin Marij toe om die op te halen en samen naar school te gaan. Op een fietspad bij een kruising met verkeerslichten, waar het anders altijd heel druk met andere fietsers was, stond ze alleen te wachten tot het groen werd. Het drukke autoverkeer raasde aan haar voorbij. Opeens voelde ze een paar ijskoude vingers in haar nek. Toen ze omkeek zag ze de monnik uit haar dromen staan. De geur van paddestoelen en schimmel drong in haar neusgaten. De monnik zweeg, en zijn gezicht was net als in de droom niet te zien, maar hij schudde zijn wijsvinger heen en weer alsof hij haar wilde waarschuwen. Op dat moment hoorde Lucy een enorme klap. Van schrik keek ze weer voor zich en zag dat een grote vrachtwagen, op het moment dat het licht voor haar groen werd, door het rood was gedaverd en langs de paal van haar verkeerslicht was geschampt. Meters verder kwam de vrachtauto tegen een boom tot stilstand. Als Lucy meteen was overgestoken, was ze zeker dood geweest. Toen ze de onbekende monnik wilde bedanken, bleek hij verdwenen te zijn. De chauffeur van de vrachtauto, die dronken was, kwam er minder goed van af. Hij moest nog weken in het ziekenhuis liggen. En Lucy? Die was natuurlijk reuzeblij met haar beschermengel, maar de droom van de monnik is nooit meer teruggekomen.
Reddende ridder	Jong talent
Michelle Jonkheren uit Verolmen had drie jaar geleden een merkwaardige ervaring tijdens haar vakantie in Engeland. Bij het bezoek aan een kasteel namen zij, haar broer en ouders deel aan een rondleiding. Michelle bleef achter de groep hangen. Bij het passeren van een ijzeren harnas hoorde ze iemand zuchten. Het harnas stond in een donkere gang en toen ze ernaar keek zag ze achter het vizier twee ogen oplichten. Ze werd bang en liep snel door om zich weer bij haar familie te voegen. Toen ze op de terugweg voor de tweede keer het harnas passeerden, hoorde ze het geluid opnieuw. Haar broer, die naast haar liep, hoorde het ook, en beiden hielden ze in, Precies op dat moment stortte er uit het plafond een grote steen recht naar beneden die voor hun voeten uiteenspatte. Als Michelle gewoon was doorgelopen, zou ze de steen op haar hoofd hebben gekregen. Nog steeds is ze ervan overtuigd dat de geest van een ridder haar gered heeft.	Jong talent. In 1944 werd er in het Engelse dorpje Cumberworth een jongetje geboren dat al op zijn tweede jaar piano kon spelen zonder ook maar een les gevolgd te hebben. Zijn omgeving was stomverbaasd. Hoe kon dat? Toen het jongetje, Boy, vier werd greep hij bij toeval naar een pen en begon spontaan muziek op een krant te schrijven. Een buurman die verstand van muziek had herkende het als muziek van Mozart. Een medium (iemand die contact met overledenen kan krijgen) beweerde dat het jongetje een reïncarnatie van Mozart was. Nog voor Boy naar de lagere school ging schreef hij zijn eerste sonate. Hij speelde tegen die tijd piano als een volleerd concertpianist. De plaatselijke pers kreeg er lucht van en wijdde een artikel aan Boy. Naar aanleiding daarvan kwam een docent van het conservatorium uit Londen bij Boy op bezoek. Hij was niet minder verrast dan de andere mensen in het dorp van Boy. Hij nodigde Boy uit voor een bezoek aan het conservatorium in Londen om zijn uitzonderlijk talent te onderzoeken. Kort voor de reis naar het conservatorium begon Boy vanzelf Duits te spreken. Hij beweerde uit Oostenrijk te komen. Een dag later kreeg Boy hoge koorts die maar niet wilde wijken. De dorpsarts had geen idee wat de oorzaak kon zijn. Boy werd steeds zieker. Binnen een paar uur tijd overleed hij. Zijn grote geheim nam hij mee in zijn graf.
Spookfoto´s	Wonderei
Spookfoto's. Regelmatig treffen mensen personen op hun foto's aan die ze helemaal niet hebben gefotografeerd. De dertigjarige Amerikaanse Martha Brown uit Pennsylvania maakte in 1999 kort voor de jaarwisseling iets dergelijks mee. Op een oudejaarsfeest had zij haar Polaroid-camera meegenomen, waarmee je instantfoto's kunt maken. Rond een uur of elf viel het licht kort uit, om meteen daarna weer aan te gaan. Iedereen op het feest deed er lacherig over. Martha besloot een foto te maken van haar feestende vrienden. Toen de Polaroid-foto een paar minuten later klaar was, stond tot haar verbazing haar vader erop. Hij leek als het ware tussen de anderen in te zweven, waarbij zijn benen verdwenen waren. Haar vrienden waren getuige van deze vreemde gebeurtenis. Omdat Martha niet wist wat ze ermee aan moest stak ze de foto maar in haar zak. Rond half twaalf kreeg ze een telefoontje van een tante die haar mededeelde dat haar vader rond elf uur onverwachts aan een hartaanval overleden was. Geschrokken haalde ze de foto tevoorschijn die ze gemaakt had, zoals nu bleek precies op het tijdstip dat haar vader overleed. Tot haar ontsteltenis was de foto zwart uitgeslagen en was er van de voorstelling niets meer te zien. Maar nog steeds zijn Martha en haar vrienden ervan overtuigd dat ze op de foto de geest van Martha's vader hebben gezien.	Jochem van Lier uit het Belgische Twentelaere maakte vorig jaar iets vreemds mee. Op een ochtend in de zomervakantie stond hij in de keuken aan het aanrecht zijn boterhammen te smeren toen hij een vreemd geluid naast zich hoorde. Hij draaide zich half om en zag hoe een ei uit het eierrek was gevallen en op het aanrecht rondjes draaide. Een beetje verbaasd legde hij het ei terug en ging verder met boterhammen smeren. Even later hoorde hij het geluid weer. Opnieuw tolde het ei op het aanrecht. Het vreemde was dat de snelheid van het ei niet verminderde. Het leek of er een batterijtje in zat. Ook zijn broer, die binnenkwam, zag het. Plotseling stopte het ei en brak doormidden. Jochem maakte het aanrecht schoon en vergat het gebeurde. Iets later, vlak voor hij vertrok om te gaan zwemmen, liep hij door de keuken. Op de plek waar het ei had rondgedraaid had zijn broer zijn sleutelbos weggelegd. De sleutelbos draaide net als het ei rondjes en maakte daarbij flinke krassen op het aanrechtblad. Een beetje bang pakte Jochem de sleutelbos vast en brandde zijn hand. De sleutels waren gloeiendheet geworden. Opeens hoorde hij achter zich een geweldige knal, alsof iemand een ballon had laten klappen. Geschrokken draaide hij zich om. Er was niets te zien. Hij haalde er zijn broer en moeder bij en deed zijn relaas, maar ook zij konden niets in de keuken ontdekken. Het verschijnsel is niet meer teruggekeerd.
Lentekriebels
Natasja Creemers uit het Limburgse Sint Maertenswaard kreeg vorig jaar de schrik van haar leven. Met een vriendin uit haar dorp was ze het veld in getrokken om daar voorjaarsbloemen te gaan plukken. Om de bloemen te kunnen vervoeren hadden ze een lege bananendoos van de supermarkt meegenomen waarvan de bodem bedekt was met dun papier. Omdat het een week vrij warm was geweest stonden er talloze bloemen in bloei en al snel hadden ze een flinke hoeveelheid bloemen verzameld. Op een gegeven moment pauzeerden ze en zakten naast de doos op een veldje neer. Natasja schikte de bloemen in de doos toen ze een merkwaardig geritsel hoorde. Ze keek haar vriendin aan omdat ze dacht dat die het geluid maakte, maar die keek verbaasd terug. Toen Natasja haar blik weer op de bloemen richtte. zag ze een enorme vogelspin op haar hand zitten. Ze durfde zich niet te bewegen omdat ze bang was dat ze gebeten zou worden. Pas na enkele minuten die eindeloos leken te duren, zette de spin zijn grote harige poten in beweging en liet zich tussen de bloemen wegzakken. Natasja en haar vriendin renden hevig geschrokken naar het dorp, waar ze de politie waarschuwden. Toen die na een kwartier met een dierenarts bij de doos arriveerde, bleek de vogel(spin) gevlogen. Het dier is nadien niet meer gezien en waarschijnlijk heeft het onze winter niet overleefd. Of heeft het toch ergens een warm plekje in een kelder gevonden....?	IJdele geest
	IJdele geest? Een vreemd verschijnsel werd gerapporteerd door Johanna Lunschaft uit het Duitse Blinkenburg. Vorig jaar ontdekten zij en haar gezin dat er iemand met roze lippenstift op de spiegel in de badkamer het woord "Rinkel" geschreven had. Johanna's ouders dachten dat zij of een van haar twee broers een grap wilden uithalen, maar noch Johanna noch haar broers wisten ergens van. De spiegel werd schoongemaakt, maar toen iedereen na het ontbijt bovenkwam stond het woord er weer. Het was ook niet duidelijk met welke lippenstift het woord geschreven was, want er was geen roze lippenstift in huis aanwezig. Johanna's moeder werd ongerust en haalde de dominee erbij. Deze dacht dat het om een flauwe grap ging en weigerde er iets aan te doen. Een dag later was het weer raak. Opnieuw stond er "Rinkel" op de spiegel, deze keer met een dikke streep eronder. Overigens wist niemand wat het woord betekende, ook de dominee niet, die er voor de tweede keer werd bijgehaald. De dominee besloot op de badkamer enkele psalmen ten gehore te brengen, omdat hij vermoedde dat dat zou helpen. Zijn inspanningen hadden succes. De stiekeme graffiti-kunstenaar is niet meer teruggekomen, maar tot op de dag van vandaag weet niemand wat er precies gebeurd is.